Cutebellatrix’s Place

Nikogo, kto mnie dobrze zna, stwierdzenie, że zmieniłam decyzję, nie zdziwi. Ten spekt mojego życia jest niezbywalny i koniec.

Naszła mnie ochota na kolejną zmianę… Nie, właściwie decyzja o zmianie rodzi się sama i będzie na pewno trwalsza. Otóż zawsze pociągały mnie ciuchy – uwilbiałam rysować księżniczki, czarodziejki i inne panny (chłopcy mi nie wychodzili). W klasie szóstej podjęłam decyzję – zostanę projektantką mody. Po czym, głupia, nie zgłosiłam się nawet do liceum plastycznego (i chyba słusznie). ASP w Łodzi baj baj… I miałam na oku mniej lub bardziej poważnie karierę historyka, kiedy mi się przypomniało. Ot, banalnie, ale już z najgłębszych wód.

Chciałabym pracować w Vogue. Zważywszy na mój brak ruchliwości międzykontynentalej… a właściwie zagranicznej i krajowej też, stwierdziłam, że polska edycja Elle mi wystarczy. Od dłuższego czasu mam OGROMNE wątpliwości. Jeśli chodzi o ciuchy i kosmetyki, jestem wymagająca, a Elle ma być pismem modowym opiniotwórczym, (z założenia) na wysokim poziomie. Rozumiem, że polskie wydanie Elle jest uzależnione od rynku, reklamodawców i potrzeb konsumenckich, a szczypta pragmatyzmu jest dopuszczalna (Joanna Nojszewska, już była naczelna Elle, na wstępniaku stwierdziła, że każda z nas powinna mieć neutralny trencz, który do wszystkiego pasuje i starcza na kilka lat). Jestem w stanie znieść i przełknąć fakt, że większość prezentowanej odzieży to tylko ciuchy House, bo na razie w Polsce za biedni jesteśmy. Miarka się przebrała, kiedy w poprzednim wydaniu Elle zobaczyłam w artykule cień do powiek Belle. Dla mnie to  był osobisty dramat, poważnie się zastanawiałam nad przyszłością magazynu. Bo może niedługo z trudem będziemy mogli odróznić Elle od Avanti? Z obecnym numerem jest nieco lepiej, jeszcze nie obejrzałam całego. Części pisane jak zwykle w porządku, poza durną akcją Stoppodróbkom. Można było subtelniej. Zresztą, czyż nie są podróbkami serie ciuchów domów towarowych, wzorowane na haute couture? Dla religii fashion victims są. Dla innych – niekoniecznie.

I tu powstaje problem: czy iść tam i coś zmieniać, starać się wnieść, ile można, do świetności pisma, czy też może oddać się naukom społecznym, polityce, dyplomacji? Zresztą myślę, że nie ma co kombinować – zostanę sobą, co wyjdzie, to wyjdzie